ΕΛΛΑΔΑ. Το τελευταίο σοβιετικό καθεστώς στην Ευρώπη
Η
χρεωκοπία της Ελλάδας και η έλευση του μηχανισμού της Τρόϊκας οδήγησαν
αναγκαστικά σε αποκάλυψη πληθώρας στατιστικών στοιχείων σχετικά με το
εύρος,την δομή και την ποιότητα του δημόσιου τομέα. Σήμερα διαθέτουμε
πληρέστερη εικόνα, και επομένως μπορούμε να εξαγάγουμε ασφαλέστερα
συμπεράσματα.
Ένα
βασικό συμπέρασμα είναι ότι η δομή της πολιτικής, της οικονομίας, της
κοινωνίας και συνολικά του κράτους της Μεταπολίτευσης παρουσιάζει τεράστιες ομοιότητες με το σοβιετικό μοντέλο, και μάλιστα αυτό της ύστερης περιόδου του «υπαρκτού σοσιαλισμού».
Ποιά είναι τα στοιχεία σοβιετικού χαρακτήρα του κράτους της Μεταπολίτευσης;
1. Ο πρωτοφανής αριθμός δημοσίων υπαλλήλων του στενού και του ευρύτερου
δημοσίου τομέα.
Η πρόσφατη απογραφή κατέγραψε 768.000 υπαλλήλους της
γενικής διακυβέρνησης και άγνωστον ακόμα αριθμό υπαλλήλων των ΔΕΚΟ
(προφανώς η μη καταγραφή τους έχει σημασία). Συνολικά ο αριθμός, σύμφωνα
με τις πιο έγκυρες εκτιμήσεις, πρέπει να υπερβαίνει το 1.000.000.
Ο
αριθμός αυτός αντιστοιχεί στο ένα πέμπτο του εργατικού δυναμικού της
χώρας (περίπου 5.ΟΟΟ.ΟΟΟ), αναλογία τεράστια σε σχέση με τις σύγχρονες
ευρωπαϊκές οικονομίες.
Το εύρος αυτό δεν εξυπηρετεί απολύτως καμμία
λειτουργική ανάγκη και στην ουσία αποτελεί έναν σοβιετικού τύπου κρατικό
τομέα.
Σ’αυτόν κυριαρχεί ο ανθρωπολογικός τύπος του αυταρχικού έναντι του πολίτη,προστατευόμενου
από κάποιον κομματικό μηχανισμό, ανεύθυνου, αντιπαραγωγικού,
αναποτελεσματικού και εν πολλοίς διεφθαρμένου, αλλά και μη λογοδοτούντος
και μη απολύσιμου δημοσίου υπαλλήλου.
Η κυριαρχία της
γραφειοκρατίας επισημάνθηκε από όλους τους αναλυτές του σοβιετικού
φαινομένου ως κύριο συστατικό του, που τελικώς κατίσχυσε των σοβιέτ,του
«κόκκινου στρατού» και των άλλων μηχανισμών της πρωτογενούς σοβιετικής
εξουσίας.
Στην Ελλάδα, ο τεράστιος κρατικός τομέας ναι μεν προέκυψε από
την πελατειακή και λαϊκιστική δομή των κομμάτων της Μεταπολίτευσης, αλλά
δεν συνάντησε κάποια σοβαρή πολιτική ή ιδεολογική αντίσταση, κάτι που
έχει ιδιαίτερη σημασία.
Και πάντως το αποτέλεσμα ήταν μία δομή
προσεγγίζουσα το σοβιετικό μοντέλο κράτους.
2. Η ύπαρξη σοβιετικού τύπου νομενκλατούρας, δηλαδή στρατιάς προνομιούχων κομματικών στελεχών
(στις ΔΕΚΟ, αλλά και άλλων διεσπαρμένων σε όλον τον δημόσιο τομέα), με
μισθούς διπλάσιους ή τριπλάσιους από αυτούς των υπολοίπων δημοσίων
υπαλλήλων και πολλαπλάσιων αυτών του ιδιωτικού τομέα (βλ. ακριβή μεγέθη
στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 10-12-2010).
Η μισθολογική συντριβή του
ιδιωτικού τομέα μπροστά στις μυθώδεις αμοιβές της νομενκλατούρας
αποτελεί στοιχείο σοβιετικής αντίληψης και δομής.
3.Ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός,
που δεν αντιπροσωπεύει στην πραγματικότητα την πλειοψηφία των
εργαζομένων, και διευθύνεται από κρατικοδίαιτα κομματικά στελέχη, τα
οποία ελέγχονται πλήρως από τους κομματικούς μηχανισμούς και μετά από
πολυετή πορεία κομματικής αφοσίωσης αμείβονται με βουλευτικά και
υπουργικά αξιώματα.
Δεν υπάρχει καμμία ουσιώδης διαφορά από το σοβιετικό
συνδικαλιστικό σύστημα, ελεγχόμενο από το κράτος και το κόμμα.
4.
Η ολιγαρχική δομή διακυβέρνησης και η ύπαρξη στην πραγματικότητα ενός
ενιαίου κομματικού οργανισμού, με αυτοαναφορικότητα, ελεγχόμενη κλειστή
αναπαραγωγή με νεποτιστικά και ευνοιοκρατικά κριτήρια, υψηλό βαθμό
διαφθοράς και ταυτόχρονα διοικητική αναποτελεσματικότητα.
Η ύπαρξη
διαφορετικών κομμάτων και οι ρητορικού επιπέδου διαφωνίες μεταξύ τους
στην Μεταπολίτευση δημιουργούν επίφαση δημοκρατικού ανταγωνισμού και
πολιτικού πλουραλισμού, ενώ στην πραγματικότητα τα στελέχη των κομμάτων
αυτών συνεργάζονται στενά σε πελατειακό και επαγγελματικό επίπεδο (π.χ.
ψηφίζουν πάντοτε από κοινού τις μισθολογικές τους αυξήσεις και όλα τα
προνόμιά τους,καθώς και την ποινική τους ασυλία).
Επίσης μοιράζονται τις
ίδιες ακριβώς πελατειακές και διαχειριστικές πρακτικές, και ακολουθούν
κοινά ήθη στην σχέση τους με τα ιδιωτικά συμφέροντα.
Αλλά
και τα μικρά κόμματα παίζουν ρόλο απολύτως παραπληρωματικό στον
δικομματικό άξονα εξουσίας, συμμετέχουν στα προνόμια και λειτουργούν ως
άλλοθι. Υπάρχει δε και «καταμερισμός εργασίας», π.χ. μικρά κόμματα που
λειτουργούν ως ψηφοδόχοι των δυσαρεστημένων από τα κόμματα εξουσίας , άλλα
που επωμίζονται τον ιδεολογικό έλεγχο των πανεπιστημίων ή των
αντιεξουσιαστικών-αναρχικών ομάδων κλπ.
Αυτή η δομή δεν διαφέρει παρά
μόνον επιφανειακά από το σοβιετικό πολιτικό σύστημα,το οποίο είχε
ενσωματώσει σε μία μονολιθική δομή εξουσίας όλες τις τάσεις και τις
αντίθετές τους.
Την διαφύλαξη του μονοπωλίου της εκπροσώπησης του εκλογικού σώματος
το κράτος της Μεταπολίτευσης εμπιστεύθηκε σε εκλογικούς νόμους και
εκλογικούς μηχανισμούς που αλλοιώνουν την λαϊκή προτίμηση και αποκλείουν
κάθε περίπτωση ανάδειξης αντισυστημικών πολιτικών κινήσεων και
προσωπικοτήτων.
5.Η απουσία διαχωρισμού των εξουσιών,
κεντρικό χαρακτηριστικό του σοβιετικού συστήματος και βασική διαφορά
του από τα δυτικά κράτη. Το κομματικό σύστημα επηρεάζει όλους τους
επίσημους θεσμούς, την δικαιοσύνη μέσω του διορισμού της ηγεσίας των
ανωτάτων δικαστηρίων, την βουλή μέσω της κομματικής πειθαρχίας, αλλά και
τους ανεπίσημους,όπως τα ΜΜΕ, , ιδίως τα πιο ευπαθή, τα οποία επηρεάζει
με κρατικές διαφημίσεις ή με άλλους αθέμιτους τρόπους.
6. Τα πανεπιστήμια της Μεταπολίτευσης δεν είναι ανεξάρτητοι οργανισμοί, όπως στην Ευρώπη, αλλά προέκταση του πολιτικού συστήματος.
Στελεχώνονται με κομματικά στελέχη, αποκλείουν πρόσωπα μη ελεγχόμενα,
αναπαράγουν την κυρίαρχη ιδεολογία και αποτελούν φυτώρια κομματικών και
συνδικαλιστικών στελεχών και γραφειοκρατών κακής ποιότητας,
διαμορφώνοντας το ανάλογο ιδεολογικό και ηθικό κλίμα.
Σε όλα αυτά δεν
υπάρχει απολύτως καμμία διαφορά με το σοβιετικό μοντέλο ανώτατης
εκπαίδευσης. Υπάρχει όμως μία βασική διαφορά: ότι στα κομμουνιστικά
πανεπιστήμια το «άσυλο», η βία και οι εμπρησμοί, οι ξυλοδαρμοί
καθηγητών, η σταθερά επαναλαμβανόμενη καταστροφή της υποδομής, η πλήρης
απουσία ιεραρχίας , ήταν αδιανόητα. Υπήρχε πειθαρχία και σκληρή μελέτη.
Η
αναπαραγωγή της σοβιετικής κυρίαρχης ιδεολογίας γινόταν στα πλαίσια
κάποιας τυπικής τουλάχιστον ευρυθμίας και στοιχειώδους ακαδημαϊκής
σοβαρότητας. Αυτή η ουσιώδης διαφορά οφείλεται στον πειθαρχημένο
χαρακτήρα του ρωσσικού λαού και στον σεβασμό που επιδεικνύει προς την
επιστήμη.
7.Η ποινικοποίηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της επιχειρηματικότητας
αποτελεί κοινό σημείο του σοβιετικού με το ελληνικό μεταπολιτευτικό
μοντέλο. Με την λεπτή διαφορά ότι στην Ελλάδα η επιχειρηματικότητα δεν
αποτελεί απλώς αντικείμενο ιδεολογικής απέχθειας (ενάντια στα αφεντικά,
τον ιμπεριαλισμό και τα εγχώρια όργανά του, τον παγκοσμιοποιημένο
καπιταλισμό κλπ.).
Αλλά συνοδεύεται και από χλεύη έναντι των κορόϊδων
που εργάζονται σκληρά και προκόβουν στον ανταγωνιστικό κόσμο της
ελεύθερης αγοράς, ενώ θα μπορούσαν να τακτοποιηθούν και να σιτίζονται σε
κάποιο κρατικό πρυτανείο καλλιεργώντας τις κατάλληλες διασυνδέσεις (και
βεβαίως με τις απαιτούμενες αντιπαροχές και δεσμεύσεις υποτέλειας).
Αλλά και ο συρρικνωμένος και προβληματικός ιδιωτικός τομέας της
Ελληνικής οικονομίας βρίσκεται σε σχέση εξάρτησης-ομηρείας από το
κράτος, μέσω των μηχανισμών της γραφειοκρατίας-διαφθοράς, των κρατικών
προμηθειών, της μη πληρωμής των κρατικών προμηθευτών κλπ.
Στην ουσία η
ιδιωτική οικονομία περνάει από το κράτος-πολιτικό σύστημα-κομματικό
σύστημα-κομματικό συνδικαλισμό.
8.Η ιδεολογική κυριαρχία του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού,
σε διάφορες παραλλαγές, που λειτούργησε σε όλη την διάρκεια της
Μεταπολίτευσης ως πραγματική επίσημη ιδεολογία.
Όχι μόνον η πληθώρα
μαρξιστικών ή μαρξιστογενών κομμάτων, γκρουπούσκουλων και παρεών
αναπαρήγαγε μία μαρξιστική vulgata, αλλά και τα λεγόμενα
αστικοφιλελεύθερα κόμματα διακατέχονταν από τον τρόμο των ίδιων τους των
θέσεων και λειτουργούσαν σε ιδεολογικό επίπεδο απολογητικά έναντι της
μαρξιστικής ρητορικής.
9.
Τα γκουλάγκ συνιστούν ασφαλώς μία σοβαρή διαφορά ανάμεσα στο κράτος της
Μεταπολίτευσης και την Σοβιετική Ένωση.
Χωρίς να υπάρχουν κυριολεκτικά
τα γκουλάγκ, οι εξουσιαστές της Μεταπολίτευσης εφηύραν έναν άλλον τρόπο
εξουδετέρωσης των αντισυστημικών στοιχείων (διανοουμένων, πολιτικών,
επιστημόνων, ηθικών στοιχείων κλπ.): αυτό που ο Χριστιανισμός αποκαλεί,
με άλλη έννοια βέβαια, εγκόσμια εξορία.
Οι αντιφρονούντες της
Μεταπολίτευσης μπορούσαν να εκφράζονται ελεύθερα, να γράφουν ελεύθερα,να
οργανώνονται ελεύθερα. Αλλά η δραστηριότητά τους περιβαλλόταν από μία
υγιειονομική ζώνη σιωπής, με ολοκληρωτικό αποκλεισμό τους από τα
συστημικά (κρατικά και διαπλεκόμενα ιδιωτικά) ΜΜΕ, τα κρατικά
πανεπιστήμια, τον δημόσιο βίο γενικώτερα, ώστε η φωνή τους να εκπέμπεται
σε κενό.
Ταυτόχρονα, οι αντιφρονούντες λοιδωρούνταν ως γραφικοί,
αντικοινωνικοί, μη συνεργάσιμοι, ακραίοι, εθνικιστές, ουτοπιστές κλπ.
(βλ. το πρόσφατο βιβλίο μου ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ, εκδόσεις
Παπαζήση,Αθήνα 2010).
Έτσι το κράτος της Μεταπολίτευσης απέφυγε την
θυματοποίηση και ηρωοποίηση των θυμάτων των γκουλάγκ της Σοβιετικής
Ένωσης, καθώς και την μομφή του ολοκληρωτισμού.
10.Υπάρχουν πολλές αιτίες της χρεωκοπίας του κράτους της Μεταπολίτευσης. Η
αποτυχία εγκαθίδρυσης σύγχρονου κράτους και κοινωνίας ευρωπαϊκού τύπου
έχει σχέση ασφαλώς με τα κατάλοιπα της Τουρκοκρατίας, που εγκλώβισε τον
Ελληνισμό σε μία δομή ασιατικού δεσποτισμού και την απέκοψε από την
Αναγέννηση (η οποία είχε ήδη αρχίσει να συντελείται στο Ύστερο
Βυζάντιο), τον Διαφωτισμό και την Βιομηχανική Επανάσταση.
Επίσης
σχετίζεται με το πελατειακό σύστημα, τις δομές υπανάπτυξης και την
νοσηρή και εν πολλοίς εκούσια (διότι ήταν πιο εύκολο άλλοι να μας
τρέφουν και να μας προστατεύουν από το να αναλάβουμε τις ευθύνες μας….)
εξάρτηση του νεοελληνικού κράτους από τις Μεγάλες Δυνάμεις. Όπως επίσης
σχετίζεται με τις αποτυχία των μεταπολεμικών κυβερνήσεων να
εκσυγχρονίσουν την χώρα.
Υπάρχει όμως και μία πιο πρωτότυπη και
ενδιαφέρουσα ερμηνεία, συμπληρωματική των προηγουμένων: η ιδεολογική
επίδραση του μαρξισμού σε μεγάλο μέρος της ιθύνουσας τάξης.
Ήδη
από την εποχή του στρατάρχη Παπάγου και της καραμανλικής ΕΡΕ, οι
σημαντικώτεροι εκ των ιδεολογικών καθοδηγητών της μεταπολεμικής Δεξιάς
προέρχονταν από το ΚΚΕ ή άλλα ακροαριστερά-τροτσκιστικά γκρουπούσκουλα
του Μεσοπολέμου (Σάββας Κωνσταντόπουλος, Γεώργιος Γεωργαλάς, Θεοφύλακτος
Παπακωνσταντίνου κλπ.).
Η Δικτατορία των Συνταγματαρχών χρησιμοποίησε
επίσης πρώην κομμουνιστές σε υπουργικά αξιώματα.
Κατά
την Μεταπολίτευση,όπως έχει αποδείξει ο Χρήστος Πασαλάρης σε σχετική
μελέτη του («Oι βαρώνοι των MEDIA- χθεσινοί και σημερινοί», εκδόσεις
Λιβάνη), οι σημαντικώτεροι εκδότες είχαν υπάρξει στην νεότητά τους μέλη
του ΕΑΜ ή του ΚΚΕ.
Η γενιά του Πολυτεχνείου, το ΠΑΣΟΚ, ο Συνασπισμός, ο
κόσμος των media, το πανεπιστημιακό κατεστημένο της Μεταπολίτευσης
συγκροτήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από πρόσωπα που είχαν υπάρξει μέλη του
ΚΚΕ, του ΚΚΕ εσωτερικού ή άλλων αριστερών οργανώσεων.
Η κοινωνικοποίησή
τους και η πολιτικοποίησή τους εξελίχθηκε στο πλαίσιο της νεανικής τους
στράτευσης σε οργανώσεις που υμνούσαν τον Λένιν, τον Στάλιν, την
Οκτωβριανή Επανάσταση, τον Φιντέλ Κάστρο κλπ.
Ακόμη και αυτοί που
εξελίχθηκαν στους πιό διεφθαρμένους και αυταρχικούς εξουσιαστές της
Μεταπολίτευσης, που μετεστράφησαν στην πράξη σε ταγούς του ληστρικού,
ολιγαρχικού ψευδοκαπιταλισμού τριτοκοσμοικού τύπου, διατηρούσαν την
ιδεολογική επίφαση του μαρξισμού, για να εξαπατούν τις μάζες και ίσως
και τον εαυτό τους.
Κορυφαίο
σημείο αυτής της ιδεολογικής κυριαρχίας του μαρξισμού υπήρξε η δικαίωση
της κομμουνιστικής ανταρσίας της περιόδου 1944-1949. Τα ξερονήσια, η
εξορία, οι φυλακές, το αντάρτικο κατέστησαν τίτλος τιμής.
Η απόπειρα
δηλαδή να επιβληθεί στην Ελλάδα διά της βίας, από μία οπλισμένη
μειοψηφία ελεγχόμενη από την Σοβιετική Ένωση, κομμουνιστική δικτατορία,
υμνήθηκε, οι ηγέτες της ανταρσίας αγιοποιήθηκαν, δημιουργήθηκε
μαρτυρολόγιο θυμάτων της αστικής καταστολής, συγγράφηκαν αγιογραφικές
βιογραφίες και επιστημονικοφανείς μελέτες, και φυσικά εξοβελίσθηκε κάθε
αντίθετη φωνή ως αντιδραστική, φασιστική κλπ.
Οι μη μαρξιστές λειτουργούσαν απολογητικά και αμυντικά έναντι του μαρξισμού.
Η ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς έφθασε στο σημείο ώστε ο Κώστας
Καραμανλής να υποχρεωθεί το 2004 να επισκεφθεί και να προσκυνήσει την
Μακρόνησο ώστε να κερδίσει τις εκλογές χωρίς ιδεολογικές εντάσεις και
επικίνδυνες αντιπαραθέσεις.
Η
δικαίωση της ένοπλης κομμουνιστικής ανταρσίας και η εξύμνηση της
προσπάθειας να καταλυθεί το αστικό κράτος και να καταστεί η Ελλάδα
κομμουνιστική δικτατορία όπως η Βουλγαρία ή η Αλβανία, είναι φυσικό να
αντιφάσκει, να υπονομεύει, να ακυρώνει ιδεολογικά και ηθικά, κάθε
προσπάθεια συγκρότησης ευρωπαϊκού τύπου κράτους στην Ελλάδα της
Μεταπολίτευσης.
Δικαίωση των ηττημένων κομμουνιστών σημαίνει δικαίωση
του σοβιετικού μοντέλου το οποίο αυτοί επεδίωκαν να επιβάλουν στην χώρα
μας. Ή εν πάση περιπτώσει σημαίνει απέχθεια προς την εξέλιξη της χώρας
σε σύγχρονη αστική δημοκρατία δυτικού τύπου.
Αυτή
η ιδεολογική υπονόμευση διεπλάκη με οθωμανικές επιβιώσεις, πελατειακές
δομές, τριτοκοσμικές κληρονομικές ολιγαρχίες και βαθύτατη ιδιοτέλεια και
διαφθορά και παρήγαγε το χρεωκοπημένο κρατικιστικό μοντέλο της
Μεταπολίτευσης, όπου στόχος όλων ήταν ο διορισμός στο πρυτανείο του
Δημοσίου ή ακόμα χειρότερα η διαπλοκή με το δημόσιο, στην τελευταία του
εκδοχή μέσω κοινοτικών προγραμμάτων και επιδοτήσεων, με εξαπάτηση της
«αφελούς» Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Έτσι η Ελλάδα παρήγαγε τα αρνητικά του καπιταλισμού ληστρικού τύπου
(διαπλοκή, διαφθορά, υπερκαταναλωτισμός, χρηματιστηριακός τζόγος κλπ.),
χωρίς τα θετικά του καπιταλισμού δυτικού τύπου (υψηλό βιοτικό επίπεδο
υποστηριζόμενο από αντίστοιχα υψηλή παραγωγικότητα, λειτουργικό
κράτος,υγιής υπέρ του καταναλωτή ανταγωνισμός, καινοτομία, έρευνα).
Επίσης
παρήγαγε τα αρνητικά του σοβιετικού μοντέλου, όπως τα προαναφέραμε,
χωρίς όμως και τα όποια θετικά (ανώτατη εκπαίδευση υψηλού επιπέδου,
ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, αποτελεσματική διπλωματία).
Το
σοβιετικό μοντέλο αποδείχθηκε ότι όχι μόνον είχε ολοκληρωτικά
χαρακτηριστικά αλλά και δεν ήταν οικονομικά βιώσιμο, διότι η
κρατικοποιημένη οικονομία ήταν ανίκανη να καλύψει τις ανάγκες του
σοβιετικού πληθυσμού (αυτό ίσχυσε σε όλες ανεξαιρέτως τις χώρες όπου
επεβλήθη ο κομμουνισμός).
Απουσίαζε η επιχειρηματικότητα, η καινοτομία,
το ρίσκο, η φαντασία, οι ανοιχτοί ορίζοντες, καθώς και το κίνητρο του
κέρδους.
Την χρεωκοπία του σοβιετικού μοντέλου το 1989 ακολούθησε η
ραγδαία και συνολική κατάρρευση όλων των κομμουνιστικών καθεστώτων, πλην
της Βόρειας Κορέας, ενώ η Κούβα και η Κίνα ακολούθησαν έναν ομαλότερο
δρόμο προς τον καπιταλισμό, διότι οι ισχυρές ηγεσίες τους απέτρεψαν το
χάος.
Το
Ελληνικό μοντέλο, ένα υβρίδιο σοβιετικών αντιλήψεων, μεσαιωνικών
επιβιώσεων και ληστρικού ψευδοκαπιταλισμού, χρεωκόπησε είκοσι χρόνια
αργότερα, απλώς και μόνον διότι είχε την βαλκανική ευφυία να ενταχθεί
οικονομικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς όμως ποτέ να προσαρμοστεί στον
ευρωπαϊκό τρόπο του σκέπτεσθαι και του οικονομείν.
Η αυταπάτη του,
προϊόν αλαζονείας, ήταν ότι το παιχνίδι αυτό θα διαρκούσε εσαεί.
Αλλά
τέτοιου είδους φαυλοκρατικές ισορροπίες δεν διαρκούν αιωνίως, όπως
γνωρίζει και ένας πρωτοετής φοιτητής Ιστορίας ευρωπαϊκού πανεπιστημίου.
Και,
οπωσδήποτε, μία ιθύνουσα τάξη που διαμόρφωσε την ιδεολογική της
συνείδηση με άξονα την απόρριψη της αστικής κοινωνίας και την καταγγελία
του καπιταλισμού, είναι εντελώς – μα εντελώς – αδύνατον να συγκροτήσει
σύγχρονο κράτος, στην θέση των ερειπίων της Μεταπολίτευσης.
Μελέτης Η. Μελετόπουλος
*Διδάκτωρ Κοινωνικών και Οικονομικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενέυης
Προχωρούμε στην δημόσια συνέντευξη της Άνγκελας Μέρκελ, η οποία δεν ξέρει
πώς να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και φανερά πλέον αποκαλύπτεται το ψέμα …
Μεταξύ
πολλών θεμάτων της εποχής μας που θα γίνουν αντικείμενο μελέτης από
τους μελλοντικούς ιστορικούς θα είναι και η ανάδειξη της Γερμανίας σε
ηγεμόνα της Ευρώπης. Δεν έχει φύγει καλά καλά η γενιά που έζησε τη φρίκη
του Β’ ΠΠ, η γενιά που αγωνίστηκε κατά του ναζισμού και κατάφερε να
τον νικήσει, και η Γερμανία όχι μόνο παρουσιάζεται στη διεθνή σκηνή
ισχυρή, αλλά φαίνεται και να ηγεμονεύει τους λαούς που τη νίκησαν.
Η
σύγχρονη Γερμανία έχει κάνει φανερό ότι επιδιώκει τη μετατροπή της
Ευρώπης σταδιακά σε μια αυτοκρατορία υπό την απολυταρχική ηγεσία της,
τοποθετώντας δικούς της ανθρώπους σε όλες τις θέσεις κλειδιά στην ΕΕ,
αλλά και στις κυβερνήσεις και στα ΜΜΕ των χωρών μελών της.
Το πιο περίεργο, θα έλεγε κάποιος, είναι ότι αυτό έγινε
με τη βοήθεια των νικητών του Β’ ΠΠ, και όχι μόνο καμία από τις
κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών κρατών δεν τόλμησε να αμφισβητήσει την
ηγεμονία της, αλλά αντιθέτως όλες τη δέχτηκαν αδιαμαρτύρητα.
Ακόμα
και όταν οι λαοί τους διαμαρτύρονται – και δεν είναι λίγοι αυτοί που
μιλούν και γράφουν για ένα Δ’ Ράιχ, καθώς αισθάνονται ότι με μέσο
καταστροφής την οικονομία η Γερμανία επιχειρεί να κερδίσει όσα έχασε διά
των όπλων στον πόλεμο.
Για παράδειγμα, ο υπουργός Οικονομικών της
Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε απαίτησε πολλές φορές απροκάλυπτα τον
περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας κρατών μελών της Ευρωζώνης που
αντιμετωπίζουν προβλήματα οικονομίας.
Τι αντιπροσωπεύει, όμως, η
χώρα της οποίας ο υπουργός Οικονομικών απαιτεί από τα κράτη της
Ευρώπης, στων οποίων την οικονομική εξόντωση συμβάλει η Γερμανία, να
παραδώσουν την εθνική τους κυριαρχία;
Την απάντηση έδωσε ο ίδιος
αποκαλύπτοντας ένα επί χρόνια καλά κρυμμένο από τον πολύ κόσμο μυστικό,
σε ομιλία του στις 18 Νοεμβρίου 2011 στο Ευρωπαϊκό Τραπεζικό Συνέδριο
(European Banking Congress), στο εκθεσιακό κέντρο της Φρανκφούρτης.
Εκεί ηγετικά στελέχη της οικονομίας και της πολιτικής συναντήθηκαν για
να συζητήσουν τη διαμόρφωση της μελλοντικής παγκοσμιοποίησης και ο
Σόιμπλε δήλωσε μεταξύ άλλων: ..
«Η έννοια της εθνικής
κυριαρχίας έχει οδηγήσει την Ευρώπη σε παραλογισμό κατά τους δύο
παγκόσμιους πολέμους στο πρώτο μισό του προηγούμενου αιώνα. Κι εμείς
στη Γερμανία από τις 8 Μαΐου του 1945 ουδέποτε ήμασταν ανεξάρτητη χώρα.
Αυτό ήταν ήδη σαφές στον Βασικό Νόμο που υπάρχει στην Εισηγητική Έκθεση
του 1949».
Με λίγα λόγια ο Σόιμπλε λέει ότι η «ισχυρή»
Γερμανία, εβδομήντα χρόνια από την ήττα της στον Β’ ΠΠ, δεν είναι
ανεξάρτητη χώρα, στερείται εθνικής κυριαρχίας και εξακολουθεί να
βρίσκεται υπό ξένη κατοχή.
Και δεν αναφέρει φυσικά τυχαία την
ημερομηνία 8 Μαΐου 1945 και τον Βασικό νόμο του 1949.
Ο Βασικός Νόμος του 1949
Στις
8 Μαΐου 1945 οι αρχηγοί των τριών σωμάτων Στρατού, Αεροπορίας και
Ναυτικού της Γερμανίας, Φρήντμπουργκ, Κάιτελ και Στρουμφ αντίστοιχα,
υπέγραψαν την άνευ όρων παράδοσή τους στους νικητές του Β’ ΠΠ.
Πόσοι,
όμως, γνωρίζουν ότι, αν και έχουν περάσει σχεδόν εβδομήντα χρόνια από το
τέλος του Β’ ΠΠ, δεν υπάρχει οριστική Συνθήκη Ειρήνης μεταξύ όλων των
εμπλεκόμενων μερών στις πολεµικές συρράξεις;
Το γεγονός ότι δεν
υπάρχει μέχρι σήμερα συνθήκη ειρήνης σημαίνει, σύµφωνα µε τα άρθρα 53,
παρ. 2 και άρθρο 107 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, ότι η Γερμανία
εξακολουθεί να βρίσκεται σε πόλεμο µε όλους τους τότε πολεµικούς της
αντιπάλους, με τους οποίους υπάρχει μια προσωρινή ανακωχή, η οποία
συνεπάγεται διακοπή των εχθροπραξιών, όχι όμως και της εμπολέμου
καταστάσεως, η λήξη της οποίας συνήθως επανέρχεται διά της υπογραφής
συνθήκης ειρήνης.
(Ανάμεσα στις χώρες με τις οποίες η Γερμανία δεν έχει
υπογράψει συνθήκη ειρήνης είναι και η χώρα μας.)
Μάλιστα στον
καταστατικό χάρτη των Ηνωμένων Εθνών εξακολουθούν να υπάρχουν άρθρα περί
εχθρού, (Γερμανία) σύμφωνα με τα οποία ο νικητής μπορεί σε δεδομένη
περίπτωση να ενεργοποιήσει τα δικαιώματά του. (1)
Όπως είναι
γνωστό, μετά το διαμελισμό της Γερμανίας το 1948, το δυτικό μέρος της
χώρας τέθηκε υπό την κατοχή των τριών Δυτικών συµµαχικών δυνάμεων (ΗΠΑ,
Βρετανία, Γαλλία), με κύρια δύναμη κατοχής τις ΗΠΑ, οι Σοβιετικοί
πήραν την ανατολική πλευρά, η περιοχή της Ανατολικής Πρωσίας τέθηκε υπό
τη διαχείριση της Πολωνίας και η περιοχή του Καλίνινγκραντ ανατέθηκε
επίσης στη Σοβιετική Ένωση.
Στη Δυτική Γερμανία, ομάδα
επιλεγμένων πολιτικών και νομικών προσώπων ανέλαβε στις 23.5.1949 να
συντάξει ένα προσωρινό σύνταγμα που ονομάστηκε Βασικός Νόµος
(Grundgesetz) και ο οποίος εγκρίθηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις
κατοχής της Δυτικής Γερμανίας.
Ο Βασικός Νόμος, που γράφτηκε με την
καθοδήγηση των αμερικανικών δυνάμεων κατοχής, αφορούσε μόνο τη Δυτική
Γερμανία και έπρεπε να έχει προσωρινή διάρκεια και ισχύ μέχρι την ένωση
όλων των γερμανικών εδαφών, την υπογραφή της οριστικής Συνθήκης
Ειρήνης και τη σύνταξη συντάγματος, το οποίο θα είχε ως βάση του την
ελεύθερη βούληση του γερµανικού λαού.
Αυτό εκφράζεται συγκεκριμένα στο
τελικό άρθρο 146 του Βασικού Νόμου ως εξής: «Αυτός ο Βασικός Νόμος χάνει
την ισχύ του την ημέρα κατά την οποία ένα σύνταγμα υιοθετημένο από τον
γερμανικό λαό με την ελεύθερη βούλησή του θα τεθεί σε ισχύ».
Το
1990 άνοιξαν τα σύνορα μεταξύ των δύο Γερµανιών, καταργήθηκε ο
διαχωρισμός σε Ανατολική και Δυτική και είχαμε την ενοποίηση της
Γερμανίας, με εξαίρεση τα εδάφη που είχαν προσαρτηθεί από την Πολωνία
και την περιοχή του Καλίνινγκραντ. Η ένωση επιτεύχθηκε με την υπογραφή
της σχετικής συμφωνίας 2+4 της Γερμανίας (Ανατολικής και Δυτικής) με τις
ΗΠΑ, τη Σοβιετική Ένωση, τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία.
Όμως, ενώ
θα έπρεπε αυτόµατα να καταργηθεί και ο Βασικός Νόµος, αυτό δεν συνέβη.
Αντίθετα, μετά το 1990 η ισχύς του επεκτάθηκε και στην Ανατολική
Γερμανία, και ισχύει μέχρι σήμερα αντί συντάγματος, ενώ δεν γίνεται
λόγος καν, τουλάχιστον δημόσια, από τις κυβερνήσεις της Γερμανίας για
σύνταξη καινούριου συντάγματος που θα τον αντικαταστήσει.
Και
όμως, η γερμανική πλευρά ήταν πολύ ικανοποιημένη.
Το γερμανικό
περιοδικό Der Spiegel έγραψε στις 23 Ιουλίου 1990 ότι η Γερμανία απέφυγε
την υπογραφή «Συνθήκης Ειρήνης» με όλες τις εμπόλεμες χώρες για να
αποφύγει τον εφιάλτη απαιτήσεων πολεμικών επανορθώσεων από όλους αυτούς
που υπέστησαν καταστροφές από τους Γερμανούς. Με άλλα λόγια, με αυτή τη
συμφωνία η Γερμανία επιδίωξε να παρακάμψει την παράγραφο 2 του άρθρου 5
της Συμφωνίας του Λονδίνου.(2)
Στα απομνημονεύματά του ο Γερμανός
υπουργός Εξωτερικών Χανς Ντίτριχ Γκένσερ το επισημαίνει ιδιαιτέρως.
Γράφει επί λέξει: «Η απαίτηση για Συνθήκη Ειρήνης –την προέβλεπε η
Συνθήκη του Λονδίνου (1953)– οριστικά ακυρώθηκε και έτσι απαλλαχθήκαμε
επίσης από την έγνοια για απρόβλεπτες απαιτήσεις επανορθώσεων».(3)
(Το
κατά πόσο αυτό ισχύει πράγματι και για τις χώρες που δεν παρίσταντο και
δεν υπέγραψαν τη συμφωνία 2+4 είναι, φυσικά, άλλο θέμα, και η χώρα μας
εξακολουθεί να απαιτεί την πληρωμή των πολεμικών αποζημιώσεων που της
επιδικαστήκαν από τη Διάσκεψη του Παρισιού το 1946, καθώς και του
αναγκαστικού κατοχικού δανείου.)
Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών
2+4 για την Ένωση που έλαβαν χώρα στο Παρίσι στις 17.7.1990,
καθορίστηκαν τα σύνορα της ενωμένης Γερμανίας, με τις περιοχές
ανατολικά της γραμμής των ποταμών Όντερ-Νάισε να μένουν εκτός
γερμανικού εδάφους.
Σχετικά με τον Βασικό Νόμο, ο υπουργός Εξωτερικών
των ΗΠΑ Τζέιμς Μπέικερ ενημέρωσε τον υπουργό Εξωτερικών της
Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας Χανς Ντίτριχ Γκένσερ, παρουσία
και των υπόλοιπων υπουργών των Εξωτερικών, ότι το άρθρο 23 του Βασικού
Νόµου που όριζε τον περιορισµό της ισχύος του στα εδάφη της
Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας παύει από την επόμενη µέρα να
ισχύει.
Στη συμφωνία της Ένωσης περιέλαβαν τον Βασικό Νόμο µε καινούρια
εισαγωγή στην οποία αναφερόταν η επέκταση της ισχύος του Βασικού Νόµου
και στα εδάφη της πρώην Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, μαζί με
αλλαγές σε έξι σηµεία.
Να υπογραμμίσουμε ότι ο Βασικός Νόμος
βρίσκεται στην κορυφή της ιεραρχίας των εγχώριων κανόνων δικαίου της
Γερμανίας.
Είναι ανώτερος όλων των άλλων πηγών εγχώριου δικαίου και,
όντας το σύνταγμα, είναι η πράξη από την οποία εξαρτάται ολόκληρη η
γερμανική έννομη τάξη. Κάθε νομική διάταξη που θεσπίζεται στη Γερμανία
πρέπει να είναι συμβατή με τον Βασικό Νόμο από άποψη τόσο τύπου όσο και
ουσίας.
Για το σκοπό αυτό, το άρθρο 20 παράγραφος 3 του Βασικού Νόμου
προσδιορίζει ότι η νομοθετική εξουσία δεσμεύεται από τη συνταγματική
τάξη, η δε εκτελεστική και δικαστική εξουσία από τον νόμο και τη
δικαιοσύνη.
Επιπλέον, η νομοθετική, η εκτελεστική και η δικαστική
εξουσία δεσμεύονται ειδικότερα από τα βασικά δικαιώματα που θεσπίζονται
στα άρθρα 1 έως 19 του Βασικού Νόμου, τα οποία αποτελούν άμεσα
εφαρμοστέο δίκαιο (άρθρο 1 παράγραφος 3).
Η υπεροχή του Βασικού Νόμου
διαφυλάσσεται σε τελικό βαθμό από το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό
Δικαστήριο.(4)
Επίσης, ο Βασικός Νόμος περιβάλλει τον Καγκελάριο με
ευρείες εξουσίες στη βασική κυβερνητική πολιτική. Για αυτόν το λόγο,
μερικοί παρατηρητές αναφέρονται στο γερμανικό πολιτικό σύστημα ως
«καγκελαρική δημοκρατία».(5)
Μυστική συνθήκη υποταγής
Εκτός,
όμως, από τον Βασικό Νόμο και πριν αυτός εγκριθεί, φέρεται να υπήρξε
και μια μυστική Κρατική Συνθήκη με ημερομηνία 21 Μαΐου 1949, με την
οποία οι Σύμμαχοι μετά τον πόλεμο εξασφάλισαν την εξουσία λήψεως
αποφάσεων επί του γερμανικού κράτους, δηλαδή δήλωση υποταγής του
εκάστοτε καγκελαρίου πριν αναλάβει τα καθήκοντά του, και έλεγχο όλων των
μέσων επικοινωνίας (ΜΜΕ) μέχρι το έτος 2099.
Αποκαλυπτικά για
τη συμφωνία αυτή ήταν όσα αναφέρονται στα απομνημονεύματα του πρώην
αρχηγού των γερμανικών Στρατιωτικών Μυστικών Υπηρεσιών (Militärischer
Abschirmdienst, MAD), του στρατηγού Γκερντ-Χέλμουτ Κομόσσα. Το βιβλίο
του, που κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2007 στην Αυστρία, είχε τίτλο Ο
γερμανικός χάρτης (Die Deutsche Karte). Σε αυτό ο απόστρατος στρατηγός
μιλά για τις μεταπολεμικές σχέσεις μεταξύ Γερμανίας και ΗΠΑ.(6)
Η
Γερμανία, γράφει, διαδραμάτιζε τον ταπεινωτικό ρόλο ενός υποτελούς των
κρατών (σύμφωνα με την ορολογία του Ζμπίγκνιεφ Μπρεζίνσκι). Υπήρξε μια
άκρως απόρρητη Κρατική Συνθήκη που υπογράφηκε στις 21 Μαΐου 1949 για
να περιορίσει την κρατική κυριαρχία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της
Γερμανίας έως το 2099.
Στο βιβλιο του διαβάζουμε: «Η Μυστική Κρατική
Συνθήκης της 21ης Μαΐου 1949 κατατάχθηκε από την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία
Πληροφοριών στην κατηγορία «αυστηρά απόρρητο». Στο έγγραφο αυτό
καθορίστηκαν οριστικά οι βασικές επιφυλάξεις των νικητών για την
κυριαρχία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας μέχρι το έτος 2099, κάτι το
οποίο σήμερα κατά πάσα πιθανότητα δεν γνωρίζει σχεδόν κανείς. Η
συμφωνία αυτή προέβλεπε ότι:
1. Ο κάθε καινούριος καγκελάριος
έχει υποχρέωση να υπογράψει µε τις ΗΠΑ τη λεγόμενη Κάντσλερακτε, ένα
απόρρητο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου δεν γνωρίζει κανένας. 2. Οι
ΗΠΑ θα ελέγχουν ολοκληρωτικά όλα τα γερμανικά ΜΜΕ όπως: ραδιόφωνο,
τηλεόραση, εφημερίδες, περιοδικά, τυπογραφεία και εκδόσεις και ακόµα
τηλεφωνικές επικοινωνίες, το θέατρο, τον κινηματογράφο, τη μουσική,
εκπαιδευτικά προγράµµατα κλπ. μέχρι το… 2099!
3. Όλα τα αποθέματα χρυσού θα φυλάσσονται στις ΗΠΑ, στα υπόγεια της FED!».
Ερωτηθείς
αν οι δηλώσεις του βασίζονται στο έγγραφο Ρίκερμαν (Rickermann, το
χαρτί της μυστικής συμφωνίας), ο στρατηγός απάντησε αμέσως μετά τη
δημοσίευση των απομνημονευμάτων του θετικά. Στη διάθεση του Κομόσσα
βρίσκεται το εν αναφορά έγγραφο σε «φωτοτυπία». Είπε ότι το είχε
«υπηρεσιακά στη διάθεσή του και ότι του το είχε προωθήσει ένα αξιόπιστο
άτομο».
Ο παγκόσμιος τύπος και τα γερμανικά ΜΜΕ αγνόησαν τη
συγκλονιστική αυτή είδηση – ή επιτέθηκαν άγρια εναντίον του στρατηγού.
Μόνο το Russia Today (RT), ο ρωσικός τηλεοπτικός σταθμός που μεταδίδεται
σε εκατό χώρες, έκανε μια ουσιαστική παρέμβαση. Ο RT τόνισε ότι
προκλήθηκε τεράστια πίεση της κοινής γνώμης εναντίον του πρώην
επικεφαλής της MAD. «Το αποτέλεσμα ήταν ο Κομόσσα να αρνηθεί να δώσει
περαιτέρω συνεντεύξεις και μάλιστα να ζητήσει συγγνώμη για κάποια
δυσάρεστα κεφάλαια στο βιβλίο του».(7)
Κάντσλερακτε – Η Πράξη του Καγκελάριου
Δύο
χρόνια αργότερα, στις 14 Μαΐου 2009, σε μια σειρά άρθρων της Zeit
Online με τον τίτλο «Mein Deutschland» (Η Γερμανία μου), ο ‘Εγκον Μπαρ,
υφυπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Βίλλυ Μπραντ (1969-1974), σε
κείμενό του με τίτλο «Τρεις επιστολές και ένα κρατικό μυστικό»
επιβεβαίωνε τον Kομόσσα και αποκάλυπτε και αυτός το γεγονός ότι η
Δυτική Γερμανία έχει πλήρη εξάρτηση από τις ΗΠΑ και τους δύο Ευρωπαίους
συμμάχους της (Μεγάλη Βρετανία και Γαλλία), ξεκινώντας από τον πρώτο
καγκελάριο Κόνραντ Αντενάουερ και μετά.
Σύμφωνα με τον υφυπουργό, το
1969, κατά τις πρώτες μέρες της ανάληψης καθηκόντων του στο παλάτι
Σάουμπουργκ, την επίσημη κατοικία του καγκελάριου, ο Μπραντ υπέγραψε την
αποκαλούμενη Κάντσλερακτε (Kanzlerakte) ή Πράξη του Καγκελαρίου.
Ο
Μπαρ θυμάται ότι ένας ανώτερος αξιωματούχος του είχε υποβάλει τρεις
επιστολές για υπογραφή, μία από καθέναν από τους πρεσβευτές των τριών
Δυνάμεων –ΗΠΑ, Γαλλία και Βρετανία– υπό την ιδιότητά τους ως Ύπατων
Επιτρόπων, για να επιβεβαιώσει τα κατοχυρωμένα δικαιώματα των Συμμάχων. Ο
Μπαρ αναφέρει επίσης: «Ο Μπραντ εξοργίστηκε με την απαίτηση να
υπογράψει μια τέτοια επιστολή υποταγής.
Είχε εκλεγεί καγκελάριος και
τον δέσμευε ο υπηρεσιακός όρκος που είχε δώσει. Οι πρέσβεις δεν
μπορούσαν να τον απολύσουν! Εκεί λοιπόν έμαθε ότι και ο Κόνραντ
Αντενάουερ είχε υπογράψει αυτές τις επιστολές και μετά από αυτόν ο
Λούντβιχ Έρχαρτ και μετά ο Κουρτ Γκέοργκ Κίσινγκερ […] και κατέληξε:
«Λοιπόν υπόγραψα και εγώ» και δεν μίλησε πια ποτέ για αυτό».
Ο
Μπαρ, τότε υφυπουργός στην Ομοσπονδιακή Καγκελαρία και κύριος σύμβουλος
του Βίλλυ Μπραντ, συνεχίζει: «Ακόμα και ο Αντενάουερ τηρούσε την
αναγνώριση της κυριαρχίας των Συμμάχων επί της Γερμανίας σαν κρατικό
μυστικό. Δεν ταίριαζε και τόσο στην ατμόσφαιρα, δέκα ημέρες πριν από
την ίδρυση του κράτους. Και οι τρεις Δυνάμεις δεν είχαν κανένα συμφέρον
να κάνουν τόσο ντόρο για τις προϋποθέσεις της 23ης Μαΐου 1949.
Αυτό δε
δεν ήταν μια μεμονωμένη περίπτωση. […]
Όταν κάποτε ανέφερα τις
επιστολές των καγκελαρίων στον πρώην πρόεδρο της Γερμανίας Ρίχαρντ φον
Βάιτσεκερ, αυτός αντέδρασε έκπληκτος, επίσης, προς μεγάλη δική μου
έκπληξη, δεν ήξερε τίποτα για αυτές. Δεν χρειάζονταν καμία ειδική
ρύθμιση. Οι συμμετέχοντες Γερμανοί και οι Σύμμαχοι είχαν το ίδιο
ενδιαφέρον, δηλαδή να μην κοινοποιηθεί η δήλωση της περιορισμένης
γερμανικής εθνικής κυριαρχίας δημοσίως».(8)
Το ότι ο σημαντικός
αυτός μάρτυρας εννοούσε την Κάντσλερακτε το αποκάλυψε η εβδομαδιαία
εφημερίδα του Βερολίνου Junge Freiheit, δημοσιογράφοι της οποίας
επισκέφθηκαν το φθινόπωρο του 2011 τον Έγκον Μπαρ στο Willy-Brandt-Haus
(έδρα του SPD, του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος Γερμανίας).
Στον
ομοσπονδιακό αυτό υπουργό και για πολλά χρόνια γενικό γραμματέα του SPD
το θέμα της κυριαρχίας ήταν τόσο σημαντικό, ώστε με την ευκαιρία αυτή
έγραψε για την εφημερίδα ένα ολόκληρο άρθρο («Lebenslüge der
Bundesrepublik», Ζωτικά ψέματα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας,
16.10.2011)(9)
που ασχολήθηκε και πάλι με την εκπληκτική αυτή μυστική
υπαγόρευση.
Το σημαντικό είναι ο υπαινιγμός του Μπαρ ότι τα προνόμια
των συμμάχων εξακολουθούν να ισχύουν και μετά τις συνομιλίες 2+4 που
σφράγισαν την επανένωση της Γερμανίας.
Γράφει επί λέξει: «Η
Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και η Λαϊκή Δημοκρατία της
Γερμανίας έπρεπε να γράψουν στους Μεγάλους Φίλους μας μια επιστολή, την
οποία είχα συντάξει εγώ με τη συγκατάθεση του Μάικλ Κολ, αναπληρωτή
υπουργού Εξωτερικών της Ανατολικής Γερμανίας, και η οποία ανέφερε ότι με
την ένωση των δύο κρατών δεν αναιρούνται τα δικαιώματα των νικητριών
δυνάμεων».
Όμως και πρόσφατα γεγονότα αποκαλύπτουν ότι συνεχίζουν να
είναι σε ισχύ όλα όσα προβλέπονται από τη μυστική Συμφωνία της 21ης
Μαΐου 1949.
Ο χρυσός Μπορεί να μη φυλάσσονται όλα τα
αποθέματα χρυσού της Γερμανίας στα υπόγεια της FED, όπως προβλέπει η
συμφωνία της 21ης Μαΐου, το μεγαλύτερο μέρος όμως των αποθεμάτων χρυσού
της Γερμανίας, που είναι τα δεύτερα μεγαλύτερα παγκοσμίως μετά από αυτά
των ΗΠΑ, είναι αποθηκευμένο στις ΗΠΑ, ενώ γερμανικός χρυσός είναι,
επίσης, αποθηκευμένος στην Τράπεζα της Γαλλίας, και μέχρι το 2000 και
στην Τράπεζα της Αγγλίας, και εδώ και καιρό κανείς δεν έχει αντικρίσει
τις πολύτιμες πλάκες.
Το Ομοσπονδιακό Ελεγκτικό Συνέδριο της Γερμανίας
απαιτούσε εξονυχιστικό έλεγχο από τη γερμανική Κεντρική Τράπεζα για το
γεγονός, η οποία αντέδρασε στις εκκλήσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου
υποστηρίζοντας ότι δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για «την
ακεραιότητα, τη φήμη και την ασφάλεια» των χώρων αποθήκευσης στο
εξωτερικό.(10)
Έπειτα από εκστρατεία που ξεκίνησε στη Γερμανία για
επαναπατρισμό μέρους του χρυσού της χώρας, με ορισμένους πολιτικούς να
εκφράζουν φόβους ότι ο γερμανικός χρυσός στο εξωτερικό είχε
«πειραχτεί», η γερμανική Κεντρική Τράπεζα Bundesbank αναγκάστηκε να
υποσχεθεί τον επαναπατρισμό μέρους του γερμανικού χρυσού που διατηρεί
στο εξωτερικό, έως το 2020.
ΜΜΕ και μυστικές υπηρεσίες
Σε
ό,τι αφορά τις επικοινωνίες, όσα είδαν το φως της δημοσιότητας για τη
δράση πρακτόρων σε βάρος της Γερμανίας και οι διαρροές από τον πρώην
κατάσκοπο Έντουαρντ Σνόουντεν για το εκτεταμένο πρόγραμμα παρακολούθησης
από την αμερικανική Υπηρεσία Εθνικής Ασφαλείας (NSA) ήταν εξίσου
αποκαλυπτικά.
Σύμφωνα με τον γερμανικό τύπο(11), λίστα με ονόματα 3.500
πρακτόρων –δηλαδή, ολόκληρη τη λίστα των πρακτόρων εξωτερικού της
Γερμανίας!– των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών (BND) είχε πάρει ο διπλός
κατάσκοπος Μάρκους Ρ., οποίος εργαζόταν στο κτίριο της γερμανικής
υπηρεσίας πληροφοριών, και την παρέδωσε στις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ.
Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις του Σνόουντεν, ανάμεσα στα τηλέφωνα που
παρακολουθούσε η NSA ήταν και το κινητό τηλέφωνο της Άγκελα Μέρκελ. Και
όμως η Γερμανία απέφυγε οποιαδήποτε έντονη αντίδραση, ενώ η Γερμανίδα
καγκελάριος απλώς… παραπονέθηκε για όλα αυτά κατ’ ιδίαν στον Αμερικανό
πρόεδρο.
Σε μια πολιτική εκδήλωση στη Στουτγάρδη, απαντώντας σε
ερώτηση επί του θέματος, η κ. Μέρκελ είπε χαρακτηριστικά πως «μετά την
αποκάλυψη των υποκλοπών από τον Σνόουντεν διαπιστώσαμε ότι υπάρχουν
ακόμη ορισμένες ειδικές συμφωνίες με τους συμμάχους του Β’ ΠΠ, με βάση
τις οποίες δεν παρέχεται πλήρης ανεξαρτησία στις μυστικές μας υπηρεσίες.
Ξεκινήσαμε όμως “προφορικές” συζητήσεις για να αποκατασταθεί πλήρως η
εθνική μας κυριαρχία».
Σύμφωνα τώρα με πολλούς Γερμανούς, μεταξύ
των οποίων ο γνωστός ιστορικός Γιόζεφ Φόσεποτ (Josef Foschepoth), οι
οποίοι έχουν αναλύσει διεξοδικά το θέμα, οι Αμερικανοί μπορούν ακόμη
και σήμερα να υποκλέπτουν νόμιμα όλες τις τηλεφωνικές συνομιλίες της
χώρας, γεγονός που δεν συνηγορεί στο ότι η Γερμανία είναι εθνικά
ανεξάρτητη. Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται πως η εθνική ανεξαρτησία της
Γερμανίας είναι περιορισμένη σε μεγάλο βαθμό, κάτι που σίγουρα γνωρίζει
ο εκάστοτε καγκελάριος της χώρας (το τελευταίο προφανώς παραπέμπει στην
αποκαλούμενη Κάντσλερακτε).
Ο Ομπάμα είχε υποσχεθεί ότι σύντομα
θα διόρθωνε την κατάσταση. «Αλλά έκτοτε η Γερμανία περιμένει μάταια»,
έγραφε το Spiegel. Οι Γερμανοί συνειδητοποιούν ότι η Συμφωνία Μη
Παρακολούθησης που ανακοίνωσε η NSA δεν θα γίνει ποτέ πραγματικότητα.
Το περιβάλλον της Μέρκελ είχε ήδη συνειδητοποιήσει από τον Νοέμβριο ότι
Συμφωνία Μη Παρακολούθησης δεν πρόκειται να υπάρξει, έγραφε το Βήμα
τον Ιανουάριο του 2014. Παρ’ όλα αυτά, η καγκελάριος σε συνέντευξή της
εξέφρασε την επιθυμία να συνεχιστεί η στενή συνεργασία με τις ΗΠΑ. Η
κυρία Μέρκελ σημείωσε ότι δεν επιθυμεί να σκέφτεται διαρκώς εάν το
πρόσωπο με το οποίο συνομιλεί εργάζεται για κάποιον άλλον. «Αυτό δεν
λέγεται σχέση εμπιστοσύνης.
Έχουμε προφανώς διαφορετικές απόψεις και
πρέπει να συζητήσουμε μεταξύ μας. Συνεργαζόμαστε πολύ στενά με τους
Αμερικανούς και ελπίζω ότι θα συνεχίσουμε», τόνισε, και διευκρίνισε ότι
δεν συμφωνεί με τις εισηγήσεις περί αξιοποίησης των διαπραγματεύσεων
της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις ΗΠΑ για τη Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου
προκειμένου να ασκηθεί πίεση προς την Ουάσιγκτον.(12)
«Όπως
βλέπουμε στην περίπτωση του κ. Σνόουντεν, η Γερμανία είναι ένα
θυγατρικό κράτος των ΗΠΑ, και συνεπώς κάθε άλλη δήλωση της Μέρκελ είναι
μία ευφάνταστη ιστορία», σχολίασε ο Εβγκένι Φιοντόροβ, βουλευτής της
Δούμας, στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν και ένας από τους πιο
δημοφιλείς πολιτικούς στη Ρωσία, σε συνέντευξη που κατεγράφη την 21η
Αυγούστου του 2013.
Απαντώντας σε ερώτηση αν θα τιμωρηθεί από τις
ΗΠΑ η Γερμανία επειδή απορρίπτει συνεργασία στον τομέα της ανταλλαγής
πληροφοριών με τις ΗΠΑ και τα κράτη της ΕΕ, ο Φιοντόροβ απάντησε: «Ω,
ελάτε τώρα… όλα αυτά είναι ψέματα. Οι μυστικές υπηρεσίες της
Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, ανέκαθεν διοικούνταν απευθείας
από τις ΗΠΑ. Αυτό το γνωρίζουμε από πολλές πηγές.
Οι στρατηγοί του
Γερμανικού Στρατού και των Μυστικών Υπηρεσιών, γελάνε με αυτήν τη
δήλωση της Μέρκελ. Η Άγκελα (Μέρκελ) κάνει τις πατριωτικές δηλώσεις της
λόγω των επερχόμενων ομοσπονδιακών εκλογών, επειδή αυτό αναμένει ο
γερμανικός λαός από αυτήν. Αλλά, ο γερμανικός λαός μπορεί να απαιτεί
οτιδήποτε επιθυμεί.
Δεν θα αλλάξει το γεγονός ότι οι Γερμανικές
Μυστικές Υπηρεσίες και ο Στρατός είναι μόνον θυγατρικές της CIA και του
Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ και τίποτα περισσότερο. Αυτός είναι ο λόγος
που οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες και ο στρατός “πυροβολούν” τη
Μέρκελ και τις δηλώσεις της, δεδομένου ότι οι θέσεις τους και η
σταδιοδρομία τους δεν εξαρτάται από αυτήν (τη Μέρκελ), αλλά από τις
ΗΠΑ.
Οι Γερμανοί στρατηγοί και τα στελέχη των μυστικών υπηρεσιών
επιλέγονται προσεκτικά και είναι ελεγχόμενοι, και η θέση τους εξαρτάται
από τους Αμερικανούς και όχι από την καγκελάριο ούτε από τη γερμανική
κυβέρνηση. Η Γερμανία είναι άλλη μία αποικία των ΗΠΑ, όπως επίσης
πολλές άλλες χώρες.
Οι ΗΠΑ κατέλαβαν τη Γερμανία το 1945 και στάθμευσαν
τα στρατεύματά τους σε πολλές στρατιωτικές βάσεις, και βλέπουμε σήμερα
τις ίδιες στρατιωτικές βάσεις και τα ίδια αμερικανικά στρατεύματα στη
Γερμανία, και συνεπώς δεν έχει σημασία που αυτές οι βάσεις
μετονομάστηκαν “βάσεις του NATO” ή απλώς στρατιωτικές (αμερικανικές)
βάσεις. Σοβαρά, θεωρείτε ότι αυτό έχει αλλάξει ακόμη και στο παραμικρό
όσον αφορά την αμερικανική κατοχή της Γερμανίας; Αυτό είναι απλά
γελοίο! Οι άνθρωποι που το πιστεύουν είναι τόσο αφελείς!».(13)
Αμερικανικά στρατεύματα στη Γερμανία
Πράγματι,
αν και οι Σοβιετικοί ηγέτες απέσυραν τα στρατεύματά τους από την
Ανατολική Γερμανία όταν έγινε η ένωση της Λαϊκής Δημοκρατίας της
Γερμανίας με τη Δυτική Ομοσπονδία της Γερμανίας, οι Αμερικανοί δεν
έκαναν το ίδιο. Στη Δυτική Γερμανία εξακολουθούν να σταθμεύουν χιλιάδες
αμερικανικά στρατεύματα, µε ό,τι αυτό σηµαίνει, δηλαδή την κανονική
συνέχιση της στρατιωτικής κατοχής της χώρας και μάλιστα µε τη χρηματική
επιβάρυνση των ίδιων των Γερµανών!
Ο εμπειρογνώμονας ασφάλειας του
Ιδρύματος του Βερολίνου για την Επιστήμη και την Πολιτική Όλιβερ
Τραίνερτ (Oliver Thränert) θεωρεί ότι, αν και ο αριθμός αμερικανικών
στρατευμάτων στη Γερμανία θα μειωθεί, δεν θα πρέπει να ελπίζει κάποιος
για την πλήρη απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από τη Γερμανία
στο κοντινό μέλλον.
Ιδίως μια στρατιωτική βάση στο Ραμστάιν θα
διατηρηθεί, δεδομένου ότι η βάση διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη δομή
εντολής των αμερικανικών στρατευμάτων. Το Ραμστάιν είναι αεροπορική
βάση και έδρα της αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας στην Ευρώπη.(14)
Δύο
ακόμα πολύ γνωστά άτομα, ο Ζμπίγκνιεφ Μπρεζίνσκι, πρώην σύμβουλος
Ασφαλείας του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Τζίμυ Κάρτερ, και ο πρόεδρος της
Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν έχουν επιβεβαιώσει ότι η Γερμανία είναι μια
χώρα υποτελής και ελεγχόμενη. Ο Ρώσος πρόεδρος σε συνέντευξή του σε
γερμανικό περιοδικό το 2012 μεταξύ άλλων είχε πει:
«Η Γερμανία
είναι υπό κατοχή, εξουσιαζόμενη από ξένο κράτος. Τον έλεγχο τον έχουν
οι Αμερικανοί. Η γερμανική πολιτική ελίτ δεν είναι ελεύθερη. Το
αποτέλεσμα: Το Βερολίνο δεν μπορεί να δράσει κατά τρόπο που πραγματικά
θα ήταν προς όφελος της χώρας σε αυτή την περίπτωση.
»Η Γερμανία
κυβερνάται προς το παρόν ενάντια στα συμφέροντά της. Εμείς, οι Ρώσοι,
μπορούμε να βοηθήσουμε τους Γερμανούς όπως καλύτερα καταλαβαίνουμε την
κατάσταση στο Βερολίνο, και να δουλέψουμε για να διασφαλίσουμε ότι
παρέχουμε, για παράδειγμα, γερμανορωσικά δίκτυα σε διάφορα επίπεδα.
Μπορούμε να δουλέψουμε με διαφορετικές ομάδες στην Ομοσπονδιακή
Δημοκρατία, εμβαθύνοντας τις πολιτισμικές μας σχέσεις. Πιστεύω
ακράδαντα ότι θα υπάρξει μια Γερμανία η οποία θα είναι ελεύθερη, δυνατή
κι αυτοπροσδιοριζόμενη χώρα στην Ευρώπη και θα μπορεί να παίξει έναν
σημαντικό ρόλο διαμεσολαβητή μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Ο υφιστάμενος
ρόλος του υποτελούς των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον δεν μπορεί να
είναι το πεπρωμένο της Γερμανίας».(15)
Από την άλλη πλευρά, ο
Ζμπίγκνιεφ Μπρεζίνσκι στο βιβλίο του Η μεγάλη σκακιέρα πιστοποιεί ότι οι
Γερμανοί «είχαν την τιμή να είναι φόρου υποτελείς των Ηνωμένων
Πολιτειών». Όταν μια φορά στη Βιέννη επανέλαβε αυτή τη θέση και σε σχέση
με την Αυστρία, ο υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας απλώς τον κατεύνασε
ήπια: «Μα, κύριε Μπρεζίνσκι, είμαστε συνεργάτες», του είπε. Οπότε ο
Μπρεζίνσκι του απάντησε: «Καλά, τότε είστε απλώς ένας φόρου υποτελής
συνεργάτης».(16)
Επίλογος
Ο ηγεμόνας της Ευρώπης, λοιπόν,
αποδεικνύεται γίγαντας με πήλινα πόδια.
Όλοι οι ηγέτες της Ευρώπης το
γνωρίζουν αλλά κανείς δεν τολμά να το πει. Όπως στο γνωστό παραμύθι του
Άντερσεν Τα ρούχα του βασιλιά, όπου τα ρούχα απλώς δεν υπάρχουν, ο
ηγεμόνας είναι γυμνός. Όμως, ως υποτελής, η Γερμανία έχει αναλάβει να
εξυπηρετήσει τα σχέδια του κατόχου της, ο οποίος επιβάλλει τη στάση των
υπολοίπων προς τη Γερμανία.
Στόχος να γίνει όλη η ΕΕ ό,τι και η
Γερμανία.
Υπάρχουν κάποιοι που αναρωτιούνται αν η Γερμανία είναι
κράτος, τράπεζα ή Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης (ΕΠΕ), και οι
Γερμανοί εργαζόμενοι, κάτοχοι ενός εταιρικού δελτίου αντί ταυτότητας.
Πρόκειται μάλλον για μπέρδεμα που προκαλείται από το όνομα του
χρηματοπιστωτικού πρακτορείου Bundesrepublik Deutschland Finanzagentur
GmbH (Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας Χρηματοπιστωτικό Πρακτορείο
ΕΠΕ), του οποίου μέτοχοι είναι το κράτος της Γερμανίας.
Όμως δεν
πέφτουν πολύ έξω, αφού η Γερμανία λειτουργεί και αντιμετωπίζει τις
χώρες σαν ανώνυμες εταιρείες και τις κυβερνήσεις σαν τους διαχειριστές
μιας εταιρείας.
Τα πάντα γυρίζουν γύρω από τους κανόνες της αγοράς και
την ελευθερία του εμπορίου, τις εξαγωγές, την ανταγωνιστικότητα, τις
τράπεζες, τα κέρδη, τα ελλείμματα, τα δάνεια, τα χρέη Και στην
πραγματικότητα, αυτό είναι το στοίχημα για τους λαούς, αν θα συνεχίσουν
να έχουν πατρίδα ή θα ζουν σε χώρους δέσμιους του αυτού οικονομικού
συστήματος και θα γίνουν αναλώσιμο φθηνό εργατικό δυναμικό των
πολυεθνικών.
Σύμμαχος των λαών που θέλουν να έχουν πατρίδα και να
ορίζουν την τύχη τους είναι το γεγονός ότι η Γερμανία είναι πολύ κακή
για ηγεμόνας και δείχνει να μην έχει διδαχτεί τίποτα από τους δύο
παγκόσμιους πολέμους που έχασε. Οπωσδήποτε, όσα αναφέραμε δεν σημαίνουν
ότι η Γερμανία δεν έχει τους καθαρά δικούς της στόχους που επιδιώκει να
πετύχει, όμως για αυτό και το τι γίνεται σήμερα απαιτείται ένα
καινούργιο άρθρο.
Υ.Γ Οπωσδήποτε, όσα αναφέραμε δεν σημαίνουν
ότι η Γερμανία δεν έχει τους καθαρά δικούς της στόχους, τους οποίους
και επιδιώκει να πετύχει. Όμως γι’ αυτό και για το τι γίνεται σήμερα
απατείται ένα καινούργιο άρθρο.
Άρθρον 53: 1) Το Συμβούλιον Ασφαλείας θα
χρησιμοποίει, όπου θεωρηθεί τούτο επιβεβλημένον, τας τοπικάς συμφωνίας ή
οργανώσεις διά την εφαρμογήν μέτρων εξαναγκασμού λαμβανομένων υπό την
εξουσίαν του. Ουδεμία όμως ενέργεια εξαναγκαστική θα λαμβάνεται δυνάμει
τοπικών συμφωνιών ή υπό τοπικών οργανώσεων άνευ της εξουσιοδοτήσεως
του Συμβουλίου Ασφαλείας, εξαιρέσει των μέτρων εναντίον παντός εχθρικού
Κράτους, ως τούτο καθορίζεται εν τη παραγράφω 2 του παρόντος άρθρου,
των προβλεπομένων εις εφαρμογήν του άρθρου 107 ή εις τοπικάς συμφωνίας
στρεφομένων κατά της επαναλήψεως επιθετικής πολιτικής από μέρους παντός
τοιούτου Κράτους, έως ου ο Οργανισμός δυνηθεί, τη αιτήσει των
ενδιαφερομένων Κυβερνήσεων, να αναλάβει την ευθύνην του να παρεμποδίσει
νέαν επίθεσιν εκ μέρους τοιούτου τινός Κράτους.
2) Ο όρος «εχθρικόν
Κράτος», ως χρησιμοποιείται εις την 1ην παράγραφον του παρόντος άρθρου,
εφαρμόζεται εις παν Κράτος, όπερ κατά τη διάρκειαν του Δευτέρου
Παγκοσμίου Πολέμου υπήρξεν εχθρικόν προς οιονδήποτε των Κρατών, άτινα
υπογράφουν τον παρόντα Χάρτην.
Άρθρο 107: Καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη
δε θίγει ή εμποδίζει ενέργεια εναντίον κράτους που κατά τη διάρκεια
του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου υπήρξε εχθρός ενός από όσους υπογράφουν
αυτόν το Χάρτη, εφόσον την ενέργεια αυτή την έχουν αναλάβει ή την
έχουν επιτρέψει, ως συνέπεια αυτού του πολέμου, οι κυβερνήσεις που
έχουν την ευθύνη για την ενέργεια αυτή.
2. Κώστας Τζάνος, Δρ Μηχανικός, για το Φόρουμ Έλληνες Καθηγητές Πανεπιστημίου και Διδάκτορες.
6. Die deutsche Karte – Das verdeckte Spiel der geheimen Dienste. Ein Amtschef des MAD berichtet, Graz, Ares-Verlag, 2007.
7.
«Eine Fälschung, die keine ist. Geheimsache “Kanzlerakte”. Wem dienen
Sie, Frau Merkel?», και μεταφρασμένο από τον Εμμανουήλ Σαρίδη υπό τον
τίτλο «Ο απόρρητος «Φάκελος Καγκελάριος«», http://www.berlin-athen.eu/.
8. Στο ίδιο.
9. Egon Bahr, «Lebenslüge der Bundesrepublik», 16.10.2011, στο:
10.
«Πού βρίσκεται ο γερμανικός χρυσός;», Monika Lohmüller / Κώστας
Συμεωνίδης, υπεύθ. σύνταξης Άρης Καλτιριμτζής, dw.de, 25.10.2012.
11. «Doppelspion stiehlt Liste mit 3.500 Agentennamen», Die Welt, 13.1.2015.
12. «Μέρκελ: Ελπίζουμε ότι η ζημιά στις σχέσεις μας με τις ΗΠΑ μπορεί να επανορθωθεί», Έθνος, 6.2.2015.
13.
«ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Ρώσος βουλευτής της Δούμας… αποκαλύπτει ότι η Γερμανία
είναι άλλη μία αποικία των ΗΠΑ…!, altermedia hellas, 30.8.2013.
14. «Can Germany turn its back on USA? No, it can’t», Igor Bukker, Pravda.ru, 25.8.2014.
15. Zuerst, German news magazine, 10/2012, σ. 19.
16.
«Eine Fälschung, die keine ist. Geheimsache Kanzlerakte: Wem dienen
Sie, Frau Merkel?», europnews.org, μεταφρασμένο από τον Εμμανουήλ
Σαρίδη, http://www.berlin-athen.eu/.
Ν
: Συνεπώς σε ποιόν έχουμε υπογράψει μνημόνια και κατά πόσον αυτό το
γεγονός καθίσταται νόμιμο ;;;
Σε ποιόν δώσαμε παράταση ;;;
Κάτω απο ποιά
λογική η Γερμανία απαιτεί μνημόνια ;;;
Το ότι εκείνη μπορεί να
αντιμετωπίζει τα κυρίαρχα κράτη ως εταιρείες, είναι δικό της πρόβλημα
και όχι των Ευρωπαϊκών κρατών.
Άρα ;;;
Στο πρώτο μνημόνιο
ακούγαμε από τα μέσα παραπληροφόρησης πως η Μέρκελ ήταν αυτή που
επέβαλε το ΔΝΤ (!) στην περίπτωση της Ελλάδας χρησιμοποιώντας την ως
πειραματόζωο και για να επιβάλει την ηγεμονία της.....
Ο ΓΑΠ όμως που
γνώριζε έκανε μυστικές συμφωνίες πριν "εξαφανιστούν" τα λεφτά που
υπήρχαν (!!!)
Τότε την κατηγορήσαμε πως άνοιξε ακόμα μία φορά τον δρόμο
διείσδυσης της Αμερικανικής κυριαρχίας στην γηραιά ήπειρο και το αν
φροντίζει για τα δικά της συμφέροντα λογικό είναι και αν τίθεται θέμα
ανεξαρτοποίησής της θα ήταν συμφέρον για όλους τους Ευρωπαϊκούς λαούς
αλλά υπό όρους και θα έπρεπε επίσης να την στηρίζουμε που διπλωματικά
έστω αντιτίθεται στην υπογραφή της Υπερατλαντικής συμμαχίας ....
Εμείς
πάντως ασχολούμαστε με τις σκιές που μας δείχνουν και μας τραβούν την
προσοχή, ενώ η συμπεριφορά μας θα έπρεπε να ήταν εντελώς διαφορετική.
Τα κράτη μετατράπηκαν
σε εταιρίες όπως η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΟΥ ΣΤΕΓAΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ
ΣΤΗΝ...ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ!
ΕΚΧΩΡΗΣΑΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΣΕ ΞΕΝΟΥΣ!
ΟΥΤΕ ΕΠΙ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑΣ ΔΕΝ ΣΥΝΕΒΑΙΝΑΝ ΑΥΤΑ!
Η
«ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» ΕΙΝΑΙ...ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΑΦΜ 0000931106 ΕΛΛΑΣ
Α.Ε &.ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ " ΣΤΗΝ...ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ!
ΣΤΗN ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ : 69 E 79th St ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
ΜΕ Α.Φ.Μ 0000931106 ΕΛΛΑΣ Α.Ε
&.
ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ "
ΑΝ
ΨΑΞΟΥΜΕ ΤΟ ΑΦΜ 0000931106 ΘΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΟΥΜΕ ΠΩΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΗ
ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ ‘’ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΑΕ’’ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΓΕΝΙΚΟΣ
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΣΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΡΟΚΑΝΑΣ.
ΤΑ
ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΡΤΗΜΕΝΑ ΣΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΥΛΛΟΓΗΣ
ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΑΔΙΑΣΕΙΣΤΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΠΩΣ ΤΑ
ΚΡΑΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΝΟΜΕΣ ΚΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ ΑΛΛΑ ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ
ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΠΟΥ ΥΠΑΚΟΥΝ ΣΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΩΝ ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΩΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΩΝ ΤΟΥΣ.
ΓΙΑ
ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ ΡΟΚΑΝΑ ΜΙΛΑΕΙ Η ΚΥΡΙΑ ΓΚΙΟΥΡΑ ΘΕΟΔΩΡΑ,
ΥΠΟΨΗΦΙΑ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΣΤΟ ΝΟΜΟ ΚΟΖΑΝΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΦΟΡΕΑ ‘’ΕΛΛΗΝΩΝ
ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ’’,
ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ‘’ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΠΥΛΗ ΠΟΛΙΤΩΝ’’ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ
ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ.
Οι ακόλουθες αποκαλύψεις έρχονται να προστεθούν στο ήδη μεγάλο έργο που
έχουμε κάνει εμείς από τα «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΕΑ » (GreekNewsOnDemand.com),
σε
συνεργασία με μεγάλο-δικηγόρους [όπως η πρώην Νομική Σύμβουλος της
Παγκόσμιας Τράπεζας, κα Κάριν Χιουντής (Karen Hudes)], δυνατούς
ακτιβιστές στην Ελλάδα (όπως η κα Βενετία Κάτζια που ειδικεύεται σε αυτό
το θέμα)
καθώς και πολιτικούς, σχετικούς προς το ΓΕΓΟΝΟΣ πως τόσο η
Ελληνική όσον η Αμερικανική καθώς και…ΟΛΕΣ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
λειτουργούν ως…ΑΝΩΝΥΜΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ
που λειτουργούνται εκ του Ναού του
Στέμματος του Λονδίνου που ελέγχεται εν κρυπτώ από το…ΒΑΤΙΚΑΝΟ που,
κατά
αυτόν τον τρόπο, ελέγχει και…ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!!
Είναι ένα πάρα πολύ περίπλοκο θέμα που θέλει πολύ προσοχή και μελέτη,
αλλά το έχουμε απλοποιήσει εμείς για όλους εσάς για να καταλάβετε ένα
πράγμα:
ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ…ΑΠΑΤΟΥΝ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΙΣ ΔΗΘΕΝ
«ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ» ΜΑΣ!!!
Το πρώτο άρθρο που είχε γραφτεί ποτέ στα Ελληνικά
για αυτό το θέμα, ήταν το δικό μας που είχαμε πρώτοι βγάλει στην
«ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ» στις 28 Ιουν. του 2015 (δείτε το παρακάτω απόσπασμα)…
Πάμε τώρα στις αποκαλύψεις!….
ΕΔΩ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΠΟΎ ΣΤΕΓΆΖΕΤΑΙ Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕ
Α. Φ. Μ 0000931106 ΣΤΗΝ ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ.
Η ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΕΙΝΑΙ: E 79th St.,
ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ..
ΕΛΛΑΣ Α.Ε. ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ ”ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ” Α.Φ.Μ.
0000931106 ΕΔΡΑ ΣΤΗΝ ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ
ΕΚΧΩΡΕΙ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΚΙ
ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΕΣ ΣΕ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΑΡΧΕΣ, ΧΩΡΙΣ ΝΟΜΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ & ΤΙΣ
ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΑΠΟ ΠΛΗΡΗ ΑΣΥΛΙΑ…..
ΚΡΑΤΟΣ -ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ-ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ= ΕΝΝΟΙΕΣ ΥΠΟ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΣΤΗΝ
ΕΛΛΑΣ ΜΑΣ.
ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΤΩΡΑ!
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΧΕΙ ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ ΣΕ
ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ, ΗΤΟΙ ΣΕ ΑΝΩΝΥΜΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥΧΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ, ΜΕ
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ ΣΚΟΠΟ ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ ΚΙ ΑΦΑΝΕΙΣ ΕΤΑΙΡΟΥΣ….
ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΕΣ
ΣΕ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ….
ΔΙ’ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΛΟΓΟ Η
ΑΝΩΝΥΜΗ ΑΥΤΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ, ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ ”ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ” ΜΕ Α.Φ.Μ.
0000931106
ΚΑΙ ΕΔΡΑ ΣΤΗΝ ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΕΚΧΩΡΕΙ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΞΟΥΣΙΕΣ
ΚΙ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΕΣ ΣΕ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΑΡΧΕΣ, ΧΩΡΙΣ ΝΟΜΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ, ΤΙΣ
ΟΠΟΙΕΣ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΑΠΟ ΠΛΗΡΗ ΑΣΥΛΙΑ…..
ΔΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΕΚΠΟΙΕΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ , ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ
ΑΓΑΘΑ,
ΑΦΟΥ ΠΛΕΟΝ ΑΥΤΑ ΕΧΟΥΝ ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ ΣΕ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΗΣ
ΑΝΩΝΥΜΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ.
ΣΗΜΕΡΑ, ΤΩΡΑ ΕΚΠΟΙΕΙΤΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ, ΑΛΛΟΙΩΝΕΤΑΙ Ο
ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΚΑΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΟΥΜΕΘΑ.
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΛΗΦΘΕΙ ΑΠΟ ΑΓΝΩΣΤΕΣ
ΜΟΡΦΕΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΕΧΘΡΙΚΕΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
“ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΕΠΙΣΗΜΑΝΩ ΚΑΠΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΣΕ
ΛΑΘΟΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ…Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΚΑΝΑΝ ΓΙΑ
ΣΚΟΠΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΑΛΥΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ.
Η ΜΟΝΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΑΥΤΗ Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΗΤΑΝ
ΣΤΟ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ…
ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ
ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΕΙΧΑΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ…
ΟΤΙ
ΑΛΛΟ ΕΚΑΝΕ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΕΓΚΥΡΕΣ
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΝΗΚΑΝ, ΗΤΑΝ ΕΚΤΟΣ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΩΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ
ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ…
Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΕΚ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΥΠΟ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΕΠΙΡΡΟΗ ΚΑΙ
ΔΙΑΤΑΓΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΝ ΚΑΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΕΠΑΙΖΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΣΧΗΜΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΚΑΙ
ΕΝΝΟΩ ΜΟΝΟ ΤΟΥΣ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ…
ΟΠΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΩ ΟΤΙ ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΝΔΥΛΙΩΝ ΓΙΑ
ΤΗΝ ΔΙΑΝΟΜΗ ΤΟΥΣ ΣΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΘΕ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΗΤΑΝ Η
ΕΚΛΕΓΜΕΝΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ
ΕΘΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΨΗΦΙΣΕΙ Η ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ…….
ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΙΔΑ ΟΤΑΝ ΠΗΡΑ ΧΑΜΠΑΡΙ ΟΤΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΚΕΤΑ ΕΚΑΝΑΝ
ΦΤΕΡΑ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΓΑΝ ΣΤΟΝ ΛΑΟ ΚΑΙ ΣΕ ΕΡΓΑ…
ΑΡΑ ΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΟ
ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΑΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΙ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΑΝΑΛΥΣΟΥΜΕ
ΣΕ ΑΛΛΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΠ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ…
Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ Η ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΗΤΑΝ ΜΕ ΤΑ ΜΠΟΥΝΙΑ
ΧΩΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤ ΕΝΤΟΛΗΝ ΥΜΕΤΕΡΟΥΣ
ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΙΠΕΔΩΝ…
Η ΕΥΘΥΝΗ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΝΤΑΝ ΤΗΝ ΔΙΑΦΘΟΡΑ
ΕΧΕΙ ΦΤΑΣΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 200.000 ΦΑΚΕΛΟΥΣ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΕΡΘΕΙ Η ΩΡΑ
ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΣΤΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΙΒΛΗΘΟΥΝ ΑΣΥΛΛΗΠΤΕΣ
ΠΟΙΝΕΣ…
ΝΑ ΜΗΝ ΝΟΜΙΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΙ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΑ ΚΑΙ ΜΕ
ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ….
ΕΧΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥ
ΚΛΑΜΑ…
ΚΑΠΟΤΕ ΕΙΧΑ ΓΡΑΨΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ….
ΔΕΝ
ΓΛΥΤΩΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ…
ΟΠΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΟΚ ΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΤΗΣ ΔΙΑΚΙΝΗΣΗΣ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ
ΣΤΗΝ ΝΕΟΛΑΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΙΤ ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΙΑ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ ΑΞΙΟΠΟΙΟΥΣΑΝ
ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΦΟΥΚΑΡΑΔΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΣΑΝ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΟΧΕΥΜΕΝΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΡΝΕΙΑΣ…
ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΒΕΒΑΙΩΣΩ ΟΛΟΥΣ ΟΤΙ ΟΣΑ ΕΛΕΓΑ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΠΩΣ
ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΑ ΕΛΕΓΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΛΛΟΙ….
ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ
ΤΗΝ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΝΥΡΕΜΒΕΡΓΗΣ Η ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ “εκτελούσα εντολές” ΑΠΟ ΤΗΝ
ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΕΙΧΑΤΕ ΟΡΚΙΣΤΕΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ
ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΥΠΗΡΕΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΕΣΩ
ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ….
ΚΑΙ ΑΣ ΤΟ ΕΙΧΑΝ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΑΝ
ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΟΛΟΙ….
ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΤΟΙΣ ΠΑΣΙ ΓΝΩΣΤΟ ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΝΟΜΟ
ΚΡΑΤΙΚΟ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΣΑΝ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
ΜΙΑΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΝΔΙΕΦΕΡΕ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ
ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΚΑΡΙΕΡΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΕΡΗΦΑΝΟ ΛΑΟ…
ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ
ΚΡΥΦΤΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΝΑ ΑΠΛΩΝΕΤΑΙ ΑΘΟΡΥΒΑ
ΠΑΝΤΟΥ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ…
ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ
ΜΑΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΚΑΙ ΑΣ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΗ ΕΜΦΑΝΗΣ…”
ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ
ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΧΑΜΠΑΡΙ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟ ΛΟΓΟ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ
ΜΕΙΩΣΟΥΜΕ ΑΙΣΘΗΤΑ ΤΟ ΣΟΚ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ……
ΕΤΑΙΡΙΑ ΛΟΙΠΟΝ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΑ….
ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ
ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΗΣ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ, Η ΓΙΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΡΙΤΩΝ, Η ΑΛΛΩΝ
ΕΤΑΙΡΙΩΝ, ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ,
ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΝ ΑΠΟΥΣΙΑ ΤΟΥ
ΚΥΡΙΑΡΧΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ….
ΟΜΩΣ…..
-ΜΙΑ ΕΤΑΙΡΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΟΙΚΕΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΛΑΟ….
ΕΧΕΙ ΑΠΛΑ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ!!!!!
-ΜΙΑ ΕΤΑΙΡΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΕΞΑΓΕΙ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΜΟΝΟ ΓΙΑ Δ.Σ , ΔΙΕΥΘΥΝΟΝΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΟ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΜΕΤΟΧΟΥΣ….
-ΜΙΑ ΕΤΑΙΡΙΑ ΕΞ ΟΡΙΣΜΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΡΑ ΩΣ ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΟ ΚΡΑΤΟΣ…..
-ΜΙΑ ΕΤΑΙΡΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΝΑΠΤΕΙ ΔΑΝΕΙΑ, ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΔΙΑ ΑΥΤΟ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ….
-ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΓΑΖΕΙ ΝΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥΣ…
-ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΟΡΟΛΟΓΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΠΟΛΙΤΗ…
ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΕ ΜΗ ΑΝΤΑΠΟΔΟΤΙΚΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ, ΥΠΕΡ ΕΝΟΣ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ….
-ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΝΕΙ ΥΠΗΚΟΟΤΗΤΑ , ΑΔΕΙΑ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ ΚΑΙ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟΕΘΝΗ….
-ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΓΚΑΖΕΙ, ΕΝ ΑΓΝΟΙΑ ΤΟΥΣ, ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΜΑΣ, ΝΑ
ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΩΝ ΚΑΡΤΕΛ ΠΟΥ
ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΝ ΟΙ “ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΜΑΣ”
ΩΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ….
-ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΑ ΜΕ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙ ΝΑ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΗΣΩ ΜΙΑ ΕΤΑΙΡΙΑ…
ΚΑΝΕΝΑΣ…
…..
Έτσι ρωτήστε τον εαυτό σας, πώς μπορεί μια εταιρεία να σας πει ότι θα
πρέπει να πληρώνετε φόρους;
Πώς μπορεί μια εταιρεία να σας πει ότι έχετε
να κάνετε ο,τιδήποτε;
Πώς μπορεί μια εταιρεία να πληρώσει την αστυνομία
να επιβάλει «νόμους» της
και να πληρώσει τους δικαστές να λαμβάνουν
αποφάσεις σχετικά με τους λεγόμενους «νόμους» που η εταιρεία έκανε;
.jpg)
.jpg)
